Maar Tanya Simons (60) is nu al blij vereerd dat ze zover gekomen is. Ze voelt het als een doorbraak: op de drempel van schilderen als hobby naar een professioneel bestaan als beeldend kunstenaar. Ook al is het een late doorbraak.

Het werk waarmee ze de finale van 'Het Vierkante Ei' haalde is ook zo'n gezicht. Of liever gezegd: een ontbrekend gezicht. Want van de personen zijn de gezichten nadrukkelijk leeg, witgeschilderd, van alle persoonlijke trekken ontdaan.

"Gezichten, maar geen portretten, al begin ik altijd wel te schilderen met een concreet portret van iemand. Ik probeer daar vervolgens abstractie in te bereiken, het juist onpersoonlijk te maken. Al zegt mijn kleinzoon van dat winnende portret juist: 'Dat kijkt me zo streng aan'. Mijn broer ziet er onze oma in - een strenge, adellijke dame."

Tanya Simons zegt met haar schilderijen te willen betrappen 'wat iemands persoonlijkheid uitmaakt'. "Uitdrukking geven hoe een mens kan zijn, zonder een concrete persoon te schilderen. Ik heb ook het liefst dat kijkers er in zien wat ze zelf willen."

Twee jaar geleden slaagde ze in Arendonk, deeltijdonderwijs in de schone kunsten.

In de Volkskrant las ze over de nieuwe landelijke Beeldende Kunstprijs voor amateurkunstenaars en besloot in een opwelling een kans te wagen. Bij voorrondes (in het Van Abbe in Eindhoven, de Kunsthal in Rotterdam en het Initgebouw in Amsterdam) was zij een van de 1200 (uit 3200 inzenders) uitgekozen mensen. En drong door tot de eindronde van zes finalisten. Bij die zes hoort nog een amateurkunstenaar uit de regio, Donya Corstanje uit Raamsdonksveer, met een schilderij van een blauwgrijs paard.

Ze voelt het nu als 'een stap van amateur naar profesioneel', ook al gaat ze er niet van uit dat ze meteen al van de kunst kan leven.